ఇంజనీరింగ్ అయిపోయింది. అమీర్‌పేటలో కోచింగ్ తీసుకుంటూ ఉద్యోగం కోసం ప్రయత్నిస్తున్న రోజులు. క్లాసులు వినడం, సినిమాలు చూడటం, చదువుకోవడం ఇదే పని.

రోజూలానే ఆరోజు క్లాసుకి వెళ్లాను. ఓ కుందనాల బొమ్మ నా కళ్లను కట్టేసింది. నా చూపులు పక్కకు మళ్లించడం సాధ్యం కాలేదు. పాఠాలు చెవులకు ఎక్కడం లేదు. తను నాకు ఎన్నో జన్మల నుంచి పరిచయం ఉన్నట్లు అనిపించింది. అప్పటిదాకా చదువు తప్ప వేరే ధ్యాస లేని నాకు... తన ఆలోచనలే చుట్టుముట్టాయి.

రోజూ తనని చూడటం, తనతో మాట్లాడాలని ప్రయత్నం చేయడం... ఇదే తంతు. ఒకరోజు ఎలాగైనా తనతో మాట్లాడాలని ఫాలో అయ్యాను. తన వెనుకే వేగంగా వెళ్లి... తన ముందు నిల్చున్నా. తను ఎంత పదునుగా చూసిందో... నాకు ఇంకా గుర్తే. కళ్లు పెద్దవి చేసి నా వైపు చూసి, “ఏ... వరుణ్ హాయ్!” అంది.

నా మతిపోయింది. నా పేరు నీకెలా తెలుసు? అని ప్రశ్నార్థకంగా చూశాను.

“ఓయ్, నేను రమ్యను. ఎనిమిదో తరగతి నుంచి నీ క్లాసే. పది తర్వాత తమరు కనిపించలేదులే!” అంటూ నవ్వింది.

ఆ నవ్వు నన్ను ఇంద్రధనస్సుపై కూర్చోబెట్టింది. నా మతిమరుపును తిట్టుకున్నా. ఇంతలో “బాయ్...” అంటూ హాస్టల్‌లోకి వెళ్లిపోయింది. అలా చూస్తుండిపోయాను.

ఆ రోజు రాత్రి కొత్త నంబర్ నుంచి వాట్సాప్ మెసేజ్... డీపీ చూస్తే రమ్య. “నా నంబర్ ఎలా తెలుసు?” అన్నా... తను మళ్లీ నవ్వింది.

“టీ తాగాలనిపిస్తోంది. బయటికి తీసుకెళ్తావా?” అంది.

అలా టీతో మొదలైన మా ప్రయాణం సినిమాలు, షికార్లతో సందడిగా మారింది. ఒకరోజు విశాఖ వెళ్లాం. అక్కడ సముద్రం ఒడ్డున, ఆకాశంలో నక్షత్ర దీపాలు మిణుకుమిణుకుమంటుంటే తనకు నా మనసులో మాట చెప్పాను.

తను మళ్లీ గట్టిగా నవ్వింది.

“ఒరేయ్... నువ్వంటే నాకూ ఇష్టమేరా. నీ కోసమే కోచింగ్ సెంటర్‌లో చేరాను!” అంది.

నా మనసులో ఆనందం ముందు ఆ సంద్రమే చిన్నదనిపించింది. నా భుజంపై తలవాల్చి తను చెప్పిన కబుర్లు అన్నీ ఇన్నీ కావు.

తిరిగి హైదరాబాద్ వచ్చాం. బాగా చదువుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం. పుస్తకాల్లో మునిగిపోయాం. మాక్ టెస్టులు, ఇంటర్వ్యూలు మమ్మల్ని బిజీ చేసేశాయి.

తనకు బెంగళూరులో జాబ్ వచ్చింది. నాకు ఇంకా కన్ఫర్మ్ కాలేదు. తను వెళుతుంటే భారంగా అనిపించింది. నేను మరో రెండు నెలలు అయితే అక్కడికే వెళ్తా కదా అని మనసుకు సర్దిచెప్పుకున్నా.

తను వెళ్లిపోయింది.

రోజులు గడిచేకొద్దీ కాల్స్ తగ్గిపోయాయి. మెసేజ్‌లు లేవు. నాకు పిచ్చెక్కిపోయింది. నేరుగా బెంగళూరు వెళ్లా. తన ముందు నిల్చున్నా.

“నన్ను క్షమించు వరుణ్. మా నాన్న మన ప్రేమను అంగీకరించడం లేదు. పెళ్లంటే చంపేస్తానని బెదిరిస్తున్నాడు” అని తలదించుకుంది.

“మరి అప్పుడు ఎన్ని కష్టాలొచ్చినా వదలనని మాటిచ్చావ్?” అన్నాను రోషంగా!

“నీపై నాకు చచ్చేంత ప్రేముంది. నిన్ను చంపుకొనేంత ప్రేమ లేదు” అంది.

నేను ఆశ్చర్యంగా తన కళ్లలోకి చూశాను.

“అవును, మా నాన్న నిన్ను చంపేస్తానని బెదిరించాడు. నన్ను మరిచిపోయి... బాగా ఉండు వరుణ్” అని కన్నీళ్లు పెట్టుకొని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

నా గుండె, మెదడు ఆగిపోయాయనిపించింది. చుట్టూ ప్రపంచమున్నా... నేను ఒంటరివాడిలా మారాను.

రమ్య... నిన్ను చేసుకుంటే మీ నాన్న నన్ను చంపొచ్చు. నిన్ను చేసుకోకుంటే... నేనే ప్రాణాలతో మిగిలేట్లు లేను. నువ్వు లేకుండా నేను బతకలేను.

ఇద్దరం కలిసి మీ నాన్నకు మన ప్రేమ గురించి చెబుదాం. ప్లీజ్, ఒప్పుకో! నాతో మాట్లాడు. ఫోన్ లిఫ్ట్ చెయ్యి.

వెళ్లిపోమంటూ..కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది!

వెళ్లిపోమంటూ..కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది!

కామెంట్స్ (0)

కామెంట్స్ (0)